گیاه آویشن


نام علمی : Thymus
خانواده : نعناعیان

از جمله در کتب طب سنتی فارسی با نام «حاشا» ، «اوشن» و «صعتر الحمیر» نام برده شده. در مناطق مختلف ایران گونه های مختلف با اسامی محلی متفاوتی شناخته می شود از جمله در همدان آن را «آزربه» در اطراف تهران «آویشن یا آویشم» و در طالقان «زروه» در آذربایجان و مناطق ترکی زبان «ککلیک اوتی» یا «کاکله اوتی» و در سایر مناطق «صعتر» ، «اوشن» ، «اشمه کوهی» و، «سی سنبر» و «سوسنبر » نامیده می شود.
آویشن در طب سنتی ایران و اروپا، مصرف دارویی دارد. این گیاه علفی و معطر، دارای خواص دارویی بسیاری است و از آن در صنایع غذایی، دارویی، بهداشتی و آرایشی استفاده متنوعی می‌شود. قسمت‌های دارویی این گیاه، سرشاخه‌های آن و برگ خشک شده آن است.
خـواص :
آویشن طبیعـت گـرم دارد ، تقویت کننده بدن، تسکین دهنده سرفه، آسم و سرماخوردگی، درمان سیاه سرفه، چاق کننده، آنتی سپتیک،ضد اسپاسم، قابض، ضد میکروب، درمان سردی معده و اسهال همراه آن، رفع و جلوگیری از دل درد، سوء هاضمه، ناراحتی های کبد، اختلالات کلیه، عفونت مجرای ادرار، سنگ و ورم کلیه، تصفیه کننده خون، کاهش دهنده کلسترول، درمان کننده واریس، آرتروز، اختلالات مغزی و افزایش شیر مادر ، معالج بیماریهای قارچی پوست، ضدعفـونی کننده دستگاه تنفس ، ورم بینی وگلو.